Η μοναξιά του ηγέτη

Ο Ολυμπιακός προσγειώθηκε ανώμαλα χθες στην Ιταλία και εγκλωβίστηκε μόνος του χάνοντας ουσιαστικά ένα δικό του παιχνίδι ξανά στις λεπτομέρειες. Μετά το Μπιλμπάο στο οποίο είχε αρκετές δικαιολογίες (ανετοιμότητα, απουσίες...) και τη Βιτόρια όπου ήταν ένα παιχνίδι που πραγματικά άξιζε τη νίκη, αλλά η ήττα ήρθε λόγω κακής αντιμετώπισης στην τελευταία επίθεση της Κάχα, ήρθε και η νέα εκτός έδρας γκέλα στην Ιταλία όπου υπήρξε η πιο...
αδικαιολόγητη και η πιο... τζάμπα. Απογοητευτικός απολογισμός: 1/4 με μοναδικό ροζ φύλλο αυτό απέναντι στη Φενέρ στο ΣΕΦ και φυσικά την ομάδα να μπαίνει σε μπελάδες και να μην έχει εξασφαλίσει τίποτα, ούτε καν την πρόκριση στην επόμενη φάση της Ευρωλίγκας με Μπιλμπάο, Νανσί και Καντού να δημιουργούν εκ νέου ελπίδες μετά την φετινή καθίζηση του Ολυμπιακού.

Δεν είναι βέβαια τυχαίο που δύο φορές είδαμε το ίδιο έργο, δηλαδή τον Ολυμπιακό να χάνει παιχνίδια που στη μεγαλύτερη διάρκεια τους είχε τον έλεγχο, το προβάδισμα και το πάνω χέρι για την επικράτηση. Το γεγονός αυτό μαρτυρά την έλλειψη εμπειρίας αρκετών παικτών του Ολυμπιακού και την απουσία καθαρού μυαλού στα καθοριστικά σημεία των αναμετρήσεων. Τόσο με την Κάχα Λαμποράλ όσο και με την Καντού υπήρξαν λανθασμένες αντιδράσεις στα τελευταία κρίσιμα δευτερόλεπτα σε φάσεις που, σημειωτέον, δεν προηγήθηκε τάιμ-άουτ. Στη μια περίπτωση είχαμε σουτ του Πριτζιόνι στα τελευταία 2 δευτερόλεπτα να σκοτώνει την ελληνική ομάδα λόγω κακής άμυνας του Πρίντεζη στον Αργεντινό και στη συνέχεια κάκιστη επαναφορά του Άντιτς στον Γκετσεβίτσιους ο οποίος είχε μαρκαριστεί σωστά και πραγματοποίησε σουτ απελπισίας.

Χθες πάλι στα τελευταία λεπτά ανέλαβε ο τραγικός χθες Χάινς πρωτοβουλία να σώσει την χαμένη προσωπική κυρίως παρτίδα και να λυτρώσει την ομάδα του εξιλεώνοντας ταυτόχρονα και τον εαυτό του. Το αποτέλεσμα ήταν να χειροτερέψει ακόμα παραπάνω τη χθεσινή του απελπιστικά κακή εικόνα και να καταδικάσει σε αιφνίδιο θάνατο τους Πειραιώτες καθώς δεν έγινε ο πρώην σέντερ της Μπάμπεργκ Λεμπρόν Τζέιμς και ούτε η σοβαρή άμυνα της Καντού ικανή να την εξολοθρεύσει τόσο απλά ένας μόνο παίκτης. Η εικόνα που βλέπετε πάνω είναι και η αντίδραση του Σπανούλη μετά την παραπάνω ενέργεια του Αμερικανού που απλά τα λέει όλα. "Τι έκανες πάλι ρε Κάιλ; Παλεύω μόνος μου σε όλο το παιχνίδι για να τα καταστρέψεις όλα έτσι;" εικάζουμε ότι μπορεί να σκέφτηκε ο Λαρισσαίος γκαρντ.

Και φτάνουμε λοιπόν στον μαχητή και ηγέτη (όπως δεν σταμάτησε λεπτό να τον ονομάζει στη μετάδοση της NOVA ο Φίλιππος Συρίγος...) Βασίλη Σπανούλη. Ο V-Span είναι αναμφίβολα ο ακρογωνιαίος λίθος του φετινού Ολυμπιακού, ο παίκτης από τον οποίον ξεκινούν και τελειώνουν όλα στην ομάδα εντός του παρκέ κάνοντας όλους τους υπόλοιπους παίκτες να θυμίζουν δορυφόροι του που απλώς διευκολύνουν την ούτως ή άλλως πολύ δύσκολη αποστολή του. Μπορεί ο "αρχηγός" μόνος του να κρατήσει τον Ολυμπιακό σε υψηλό επίπεδο; Η απάντηση σε αυτό σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ομάδας έχει αρχίσει να διαφαίνεται και σίγουρα δεν είναι θετική όμως ακόμα είναι νωρίς για τη σεζόν ώστε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα.

Άλλωστε στον συγκεκριμένο παίκτη αρέσουν πολύ οι προκλήσεις γιατί αυτός είναι και ο χαρακτήρας του. Φτάνει να δούμε για πόσο ακόμα θα έχει ενέργεια και διάθεση να κάνει τόσα πολλά πράγματα στον αγωνιστικό χώρο καθοδηγώντας μια κατώτερη των προηγούμενων χρόνων ομάδα. Μπορεί φέτος να έχει το πλεονέκτημα πως είναι το Α και το Ω, ο ένας και μοναδικός, ο πρώτος των παικτών της ομάδας (όπως επιλέχθηκε από τους αδερφούς Αγγελόπουλους) όμως μέχρι πότε θα αντέχει να σπρώχνει την ομάδα, να είναι εκείνος που θα πρέπει μονίμως να την ξελασπώνει στα δύσκολα και τέλος εκείνος που θα παίρνει τα κρίσιμα σουτ με όλη την αντίπαλη άμυνα προσαρμοσμένη πάνω του; Το σίγουρο είναι ότι για το Σπανούλη η φετινή χρονιά είναι μια πρόκληση και μένει να δούμε πως θα ανταποκριθεί σε αυτή, κυρίως αν θα μετουσιώσει τη δική του απόδοση σε νίκες για την ομάδα γιατί σε ατομικό επίπεδο είναι δεδομένο ότι θα τα πάει περίφημα. Το μόνο που δεν θέλει να σκέφτεται κανείς στον Πειραιά είναι τα άσχημα βράδια του Βασίλη γιατί αν στις πολύ καλές εμφανίσεις του διεθνή η ομάδα πάει από ήττα σε ήττα φανταστείτε τι θα συμβαίνει όταν δεν θα βρίσκεται σε καλή μέρα γιατί έχει και αυτός τέτοιο δικαίωμα.

Για να μιλήσουμε και με αριθμούς ο Σπανούλης στα τελευταία τρία παιχνίδια στην Ευρωλίγκα πέτυχε με τη φανέλα του Ολυμπιακού συνολικά 74 πόντους (δηλαδή έχουμε ένα μέσο όρο της τάξης των 25 πόντων περίπου) και σε κάθε ματς δίνει τα μέγιστα για να φτάσει η ομάδα του στην νίκη: το 100% των δυνατοτήτων του και τις ξεχωριστές του ικανότητες (διείσδυση, αξιόπιστο μακρινό σουτ, δημιουργία, σκοράρισμα). Ωστόσο στα τρία εκτός Φαλήρου παιχνίδια φάνηκε πως ακόμα κι αυτό δεν ήταν αρκετό. Η ανυπαρξία αυτή τη στιγμή κάποιου παίκτη υψηλού επιπέδου να βοηθήσει και να στηρίξει τον Σπανούλη δίνοντας του στήριγμα ώστε να μην παλεύει συνεχώς σχεδόν μόνος βασανίζει (υποθέτουμε τουλάχιστον) τις σκέψεις του Ίβκοβιτς.

Στα γκαρντ ο Γκετσεβίτσιους είναι καλός σουτέρ, αλλά άνευρος και κακός αμυντικός (ανεπίτρεπτο για ομάδα με αμυντική φιλοσοφία), ο Λούκας μετά τον τραυματισμό δείχνει να είναι εκτός τόπου και χρόνου σε σχέση πάντα με τα όσα περιμένουμε από ένα δεινό σκόρερ σαν τον Αμερικανό ενώ Κατσίβελης και Μάντζαρης ως οι φερέλπιδες νεαροί γκαρντ είναι δείγματα αισιοδοξίας για την ομάδα καθώς ειδικά ο πρώτος ανταποκρίνεται περίφημα στα καθήκοντα του και έχει το μέλλον δικό του όμως δεν είναι φυσικά (ακόμα) στο επίπεδο του Σπανούλη. Τον Σλούκα δεν τον αναφέρω καν, καθώς όσο ο Ντούντα τον έχει στον πάγο τόσο μου φαίνεται πιθανός ακόμα κι ο δανεισμός του στα μέσα της σεζόν, εκτός αν κάτι αλλάξει στη συνέχεια.

Το μεγάλο πρόβλημα στην ομάδα όμως που δημιουργεί μεγαλύτερη "μοναξιά" στον Σπανούλη δεν είναι άλλο από τους ψηλούς της ομάδας. Από τους Μαυροκεφαλίδη-Νεστέροβιτς-Μπουρούση του 2010-11 φέτος ο Ίβκοβιτς έχει να διαχειριστεί τους Άντιτς-Λάζαρο Παπαδόπουλο και Χάινς - α και τον Γλυνιαδάκη. Από την άλλη η Καντού με παίκτες τύπου Σερμαντίνι και Μαρκονάτο έκαναν πάρτι στη ρακέτα του Ολυμπιακού την ίδια στιγμή που ο Λάζος είχε 4 πόντους, ο Άντιτς 1 και ο Χάινς 4! Κι αν για τον τελευταίο αυτό ίσως να αποτελέσει κακή παρένθεση, για τους υπόλοιπους ψηλούς του Ολυμπιακού είναι ένα αποκαρδιωτικό γεγονός. Αν βάλουμε στη συνάρτηση και τα πρώτα δείγματα του (αυτή την περίοδο τραυματία) Χάουαρντ μιλάμε ξεκάθαρα για μια ΑΣΤΕΙΑ φροντ λάιν.

Ο Kill Bill έχει μπροστά του ακόμα δυσκολότερα βράδια που ως συνήθως θα κληθεί να αποδείξει τα ηγετικά του προσόντα και να πάρει με τη μαγκιά και την καρδιά του τις νίκες ψάχνοντας πού και πού συμπαράσταση από κανέναν Πρίντεζη, Χάινς, Γκετσεβίτσιους στο σκοράρισμα. Είναι εξάλλου πολύ πεισματάρης για να μην στηρίξει όσο δεν πάει την απόφαση του να συνεχίσει στον Ολυμπιακό με τις δεδομένες συνθήκες.