διεξαγωγής αγώνων την Παρασκευή, παραδοσιακά ανενεργή ημέρα ξεκούρασης και συνδετική για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και τα πρωταθλήματα των χωρών.
Η δημιουργία ενός νέου υπερεθνικού πρωταθλήματος (ή ακόμα και η ριζική αλλαγή στη δομή της ίδιας της Euroleague) που ακούγεται ότι ετοιμάζει ο Τζόντι δεν μας ξενίζει τόσο καθώς εδώ και χρόνια έχουν κάνει την εμφάνιση τους στον ευρωπαϊκό χάρτη οι μοντέρνες υπερεθνικές λίγκες όπως η Αδριατική για την οποία ακούγεται πως ετοιμάζουν βαλίτσες Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός την επόμενη σεζόν. Οι διοργανώσεις αυτές αποτελούν το νέο μοντέλο διαμόρφωσης των συλλογικών διοργανώσεων του μπάσκετ στην ήπειρο μας και παρουσιάζονται από τους "σοφούς" του αθλήματος ως μονόδρομος για τη συνέχιση του σπορ. Είναι λογικό ότι όσο περισσότερα δυνατά ονόματα ομάδων θα προσεγγίσουν για να συμμετάσχουν τόσο περισσότερο θα περιορίσουν την ανάπτυξη και δυναμικότητα των εθνικών πρωταθλημάτων με τελικό στόχο να τα υποβαθμίσουν εντελώς. Εξαίρεση αυτή τη στιγμή μπορεί να θεωρηθεί η ACB στην Ισπανία που είναι ισχυρή και επιτυχημένη και δύσκολα θα την αγγίξει σε τόσο μεγάλο βαθμό όσο την υπόλοιπη Ευρώπη το επερχόμενο κύμα της κυριαρχίας της κάθε Αδριατικής λίγκας.
Σε αυτό το σημείο να διαφοροποιήσουμε τη θέση μας και ας αρκεστούμε απλά με τη διατήρηση της πρέπουσας επιφυλακτικότητας στο θέμα αφού καθόλου σίγουροι δεν είμαστε εάν όντως τα πράγματα πάνε καλύτερα για τις ομάδες και το αγαπημένο μας σπορ με την κυριαρχία των πρωταθλημάτων αυτών. Άλλωστε ήμασταν από αυτούς που κατακεραύνωσαν τον Πατερούλη όταν είχε τα περίφημα σχέδια για τη δημιουργία της Μεσογειακής λίγκας, φυσικά όμως όλοι γελάνε πλέον με αυτά που έλεγε πριν μερικούς μήνες και αναπαρήγαγαν τα δικά του τα παιδιά στα ΜΜΕ.
Καλώς ή κακώς το ποτάμι πάει μπροστά, τα πράγματα αλλάζουν σε οικονομικό, αλλά και κοινωνικό επίπεδο και ο αθλητισμός (όπως και ένα από τα χοντρά κλαδιά του που ονομάζεται μπάσκετ) δεν μπορούν παρά να ακολουθήσουν αργά ή γρήγορα. Η παγκοσμιοποίηση χτυπάει την πόρτα του μπάσκετ, το οποίο θα ακολουθήσει τη φυσική ροή των πραγμάτων είτε αυτό γίνει του χρόνου είτε σε μια πενταετία. Μένει να δούμε αν το πρόσημο των επιπτώσεων θα είναι θετικό ή αρνητικό για το άθλημα.
Προσωπικά άλλωστε ανέκαθεν ήμουν υπέρ των ξεχωριστών για κάθε κράτος πρωταθλημάτων όπως άλλωστε και η ULEB στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας όταν και ένωσε τους συλλόγους ενάντια της FIBA. Μετά από περισσότερο από 10 χρόνια βλέπουμε την ίδια ένωση που κάποτε συσπείρωνε τις ομάδες και στόχευε στην αναβάθμιση των πρωταθλημάτων στις χώρες της Ευρώπης να πετά στα σκουπίδια όσα τότε έθετε σαν βάσεις για την άνοδο του αθλήματος και να επαναπροσδιορίζει τα θέλω της πάνω στο εκσυγχρονισμένο σύστημα το οποίο απαιτεί μεγάλα και πολυκρατικά πρωταθλήματα αφήνοντας τις παρηκμασμένες (μέχρι και αναχρονιστικές για κάποιους) εθνικές λίγκες στην αφάνεια. Ελπίζω μόνο να τα λέω εγώ υπερβολικά και να μην τα δούμε τα επόμενα χρόνια καθώς η ULEB θα πρέπει να επιδιώξει να διασώσει το ιταλικό, το γαλλικό, το ελληνικό κτλ. πρωτάθλημα ώστε να επιτύχει τη συνύπαρξη τους με τις υπερεθνικές λίγκες. Πράγμα καθόλου εύκολο καθώς μόνο αρμονικές δεν αναμένονται οι σχέσεις τους.
Αυτά μέχρι στιγμής. Σας παραθέτω τελειώνοντας το πολύ καλό άρθρο του Βασίλη Σκουντή στην gazzeta για τα "ιμπεριαλιστικά" όπως ονομάζει και ο ίδιος σχέδια του Τζόντι και της ULEB γενικότερα: κλικ εδώ.
Υ.Γ. Μετά από την αναβολή του το προηγούμενο Σάββατο ξεκινά σήμερα με τηλεοπτική στέγη την ΕΡΤ (ίσως μαζί με συνδρομητικό κανάλι) και το δικό μας αστείο πρωτάθλημα με 13 ομάδες. Πόσο πιο χαμηλά πρέπει να πέσει πια ο Οικονομίδης για να απαλλάξει από την παρουσία του τον ΕΣΑΚΕ;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Κάνε το σχόλιο σου.