η σκέψη απόκτησης τους, οι ερυθρόλευκοι εναρμονίζονται πια με την οικονομική στενότητα της χώρας και κατεβάζουν το αγωνιστικό επίπεδο ελπίζοντας να έχουν βρει τα "λαβράκια" που θα μας αποδείξουν πως στο μπάσκετ τα λεφτά δεν παίζουν πάντα ρόλο. Κι όλα αυτά το καλοκαίρι του λοκ-άουτ στο ΝΒΑ. Φαντάζεστε η απεργία στην άλλη άκρη του Ατλαντικού να είχε γίνει πριν 2 ή 3 χρόνια; Η τρέλα των αδερφών δεν αποκλείεται να είχε ντύσει στα ερυθρόλευκα παίκτες απλησίαστους και πανάκριβους. Αυτά όμως... τότε.
Επιστρέφουμε στο σήμερα. Ο πολύπειρος Ντούσαν Ίβκοβιτς παραμένει στον πάγκο και με συνοδοιπόρο τον Βαγγέλη Αγγέλου θα αναλάβουν την αποστολή να σηκώσουν το βάρος της νέας πιο συμμαζεμένης εποχής στην οποία μπαίνει πια η ομάδα με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Όλοι δηλώνουν πως η ομάδα θα παραμείνει ψηλά και θα είναι σε θέση να διεκδικήσει τόσο τους εγχώριους τίτλους όσο και την καλύτερη δυνατή ευρωπαϊκή πορεία στην Ευρωλίγκα με πιθανό ταβάνι για φέτος μια θέση στην 8άδα. Είναι όμως το ρόστερ τέτοιο που να αντανακλά τις βλέψεις των παικτών και των προπονητών;
Ξεκινάμε με τους κοντούς. Στις θέσεις 1 και 2 έχουμε αρκετούς νεαρούς παίκτες που φέτος θα βουτήξουν στα βαθιά για να δούμε τελικά εάν και κατά πόσο μπορούν να ανταποκριθούν σε τόσο υψηλό επίπεδο. Στον άσσο ο "Σπαρτιάτης" Καλίν Λούκας θα αναλάβει τα ηνία της οργάνωσης του παιχνιδιού με μεγαλύτερο ατού αυτό του σκόρερ αφού την περασμένη σεζόν είχε μ.ό. 17 πόντους στο κολέγιο του Μίσιγκαν Στέιτ. Ανάσες στον Αμερικανό που λογικά αναμένεται να παραμένει αρκετή ώρα στο παρκέ θα δίνουν οι δύο νεαροί πλέι-μέικερ της ομάδας: ο Σλούκας που επιστρέφει από τη θητεία του στον Άρη στην οποία εφοδιάστηκε με εμπειρίες και βελτιώθηκε σημαντικά και ο Μάντζαρης που εξαργυρώνει την περσινή του μεστή χρονιά στο Περιστέρι με μια σπουδαία μεταγραφή. Είναι φανερό πως οι δύο αυτές προσθήκες κοιτάζουν μπροστά καθώς κλείνοντας τους δύο πιο ταλαντούχους φερέλπιδες Έλληνες (σε συνδυασμό με την παρουσία του Παπανικολάου στο 3) ο Ολυμπιακός χτίζει τον ελληνικό κορμό του μέλλοντος.
Συνεχίζοντας ο βασικός πυλώνας του νέου Ολυμπιακού συνεχίζει να είναι ο star της ομάδας Βασίλης Σπανούλης. Δεν βλέπω να το γλυτώνει το 35λεπτο σε κάθε αγώνα ειδικά αν πρόκειται για Ευρωλίγκα ο Λαρισσαίος γκαρντ αφού ο ηγέτης (και νέος αρχηγός) των Πειραιωτών είναι αναμφισβήτητα ο κορυφαίος παίκτης που έχει στη διάθεση του ο Ντούντα και θα είναι αυτός που στα κρίσιμα σημεία θα περιμένουν όλοι να μπει μπροστά. Λογικά θα πάρει ακόμα περισσότερες ατομικές ενέργειες καθώς του το επιτρέπει τόσο η κλάση του όσο και η υπόλοιπη ομάδα που θα δουλεύει σε γενικές γραμμές για εκείνον. Γκετσεβίτσιους και Πελεκάνος θα κληθούν να δώσουν το πολυπόθητο μακρινό σουτ, αλλά και να μπουν στα παπούτσια του Τεόντοσιτς και του Χαλπερίν. Καθόλου κακές λύσεις, αλλά όχι και περιπτώσεις στις οποίες μπορείς να βασισθείς.
Και το μεγάλο ερώτημα είναι ένα και παραμένει. Γιατί δεν αποκτήθηκε τριάρι;; Έμεινε κανείς ευχαριστημένος από τους Κέσελ-Παπανικολάου πέρυσι ή μήπως και φέτος θα περιμένουν πότε θα επανέλθει ο Βασιλόπουλος; Κι αν για τον Κώστα υπήρχαν θετικές εμφανίσεις, αλλά και δικαιολογία λόγω της πρώτης του γεμάτης χρονιάς στο υψηλό επίπεδο για το πουλέν του "Σοφού" οι δικαιολογίες περιττεύουν. Μάλλον τα καλοκαίρια είναι πιο απελευθερωμένος με τη φανέλα της Σερβίας καθώς με αυτήν αποδίδει σαφώς καλύτερα. Ο Ίβκοβιτς (κακά τα ψέματα) δεν έχει πια το φωτοστέφανο της περσινής χρονιάς και το "ο Ντούντα ξέρει καλύτερα" ή" "ό,τι πει ο Ντούντα" έπαψε να μας καλύπτει. Φαίνεται να δείχνει παραπάνω απ' όσο θα έπρεπε εμπιστοσύνη τόσο στο Σέρβο όσο και στον Παπανικολάου με βάση τα όσα έχουμε δει μέχρι στιγμής από τους δύο. Αβεβαιότητα και φέτος στη νευραλγική θέση του σμολ φόργουορντ.
Πάμε στους ψηλούς όπου θα αντιληφθούμε αναφέροντας τους το πόσο cult ομάδα θα είναι ο Ολυμπιακός του 2012 χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό. Ίσα ίσα, τροφή για σχόλια μας δίνει και μας εξιτάρει ταυτόχρονα για το τι θα δείξει στο παρκέ αυτό το σύνολο. Πρίντεζης και Γλυνιαδάκης, λοιπόν, θα συνεχίσουν να προσφέρουν (;) στο 4 και το 5 ενώ οι προσθήκες για την ερυθρόλευκη φροντ-λάιν ακούν στα ονόματα του Ματ Χάουαρντ, Πέρο Άντιτς, Κάιλ Χάινς και... του Λάζαρου Παπαδόπουλου. Ένας λευκός Αμερικανός κολεγιόπαις που φημίζεται μονάχα για το μαχητικό του χαρακτήρα, ένας Σκοπιανός που το παρουσιαστικό του μάλλον δεν σε παραπέμπει σε μπασκετμπολίστα αλλά σε πορτιέρη, ένα 5άρι ύψους 1,98 (!) και ένας ταγμένος συνδικαλιστής που αν και 31 θυμίζει πρώην μπασκετμπολίστα. Θα μου πείτε ήταν ανώτεροι οι Έρτσεγκ και Νίλσεν για τη θέση του πάουερ φόργουορντ; Φυσικά και όχι, ήταν όμως ο Μαυροκεφαλίδης που αποτελεί απώλεια καθώς προτίμησε τον ζεστό παρά των Ρώσων από την παραμονή στην ομάδα με λιγότερα χρήματα. Όπως μακράν καλύτεροι ήταν ο Ράσο και ο Μπουρούσης για τους οποίους δεν κάνουμε καν σύγκριση με τα τωρινά πεντάρια της ομάδας.
Τα συμπεράσματα δικά σας. Ένα είναι το σίγουρο. Αυτή η "περίεργη" και πολυσύνθετη ομάδα του Ολυμπιακού θα είναι πιο παραλλαγμένη από κάθε άλλη φορά τα τελευταία χρόνια και σίγουρα θα φτιάξει ένα δικό της χαρακτήρα μέσα στο γήπεδο. Γιατί αν επιδιώκει κάτι φέτος ο σχεδιασμός αυτός του ρόστερ είναι μια ομάδα με μέταλλο, που θα τα δίνει όλα ανεξαρτήτου αν θα τα καταφέρει ή όχι τελικά. Αίνιγμα το πώς θα τα πάει και μέχρι πού θα φτάσει. Όσο κι αν κράξαμε παραπάνω περιμένουμε με ανυπομονησία να τη δούμε σε δράση για πολλούς λόγους.
Από τι φαίνεται, η cult ομάδα τα κατάφερεια χαρά :-)
ΑπάντησηΔιαγραφή