Θα ξεκινήσουμε με τον Παναθηναϊκό που οι θριαμβευτικοί χαρακτηρισμοί για τη φετινή απίστευτη σεζόν του απλά είναι λίγοι. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς και τι να πρωτοθαυμάσει; Τον αποκλεισμό με μειονέκτημα έδρας της Μπαρτσελόνα αφήνοντας την εκτός του δικού της final 4; Τον περίπατο στη Βαρκελώνη απέναντι σε Σιένα και Μακάμπι; Την κατάκτηση του πρωταθλήματος με break στο ΣΕΦ για 9η συνεχόμενη χρονιά; Μόνο το Κύπελλο ξέφυγε, αλλά λίγο σημασία έχει η απώλεια της επίτευξης του triple crown για μια ομάδα που στην αρχή της σεζόν δέχτηκε έντονη αμφισβήτηση και τελικά έκλεισε όλα τα στόματα (μαζί και του υποφαινόμενου) με τον εμφατικότερο τρόπο κατακτώντας τους δύο βασικούς τίτλους ξεπερνώντας κάθε προσδοκία και επιβεβαιώνοντας την καρδιά του πρωταθλητή, το μέγεθος της φανέλας και την αμείωτη όρεξη για συνέχιση της δυναστείας. Ο Ομπράντοβιτς και το σύνολο του εκ του αποτελέσματος υποτιμήθηκαν τελικά από όλους μας και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αναφέρω το όνομα του προπονητή πρώτο μιας και η λαμπρή σεζόν για τους πράσινους είναι πρώτα απ' όλους δικό του επίτευγμα αφού και με ένα σύνολο με φανερές αδυναμίες και ελαφρώς πεσμένο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια ελάχιστοι στη θέση του κόουτς θα κατάφερναν όσα πέτυχε φέτος ο Ζοτς. Ο στόχος της ισοφάρισης των 8 της Ρεάλ είναι δύσκολος, αλλά και μετά το φετινό ο Παναθηναϊκός είναι ικανός για όλα.
Ο Ολυμπιακός, όπως είναι ευνόητο και από τις επιτυχίες του αντιπάλου του, έκλεισε όχι απλά μια αποτυχημένη χρονιά, αλλά βάσει προσδοκιών και φυσικά της τελικής έκβασης την πιο αποτυχημένη χρονιά της τριετίας. Με τον Ντούσαν Ίβκοβιτς στη θέση του μεσία να επανέρχεται (ως άλλος Ιωαννίδης το 2000) στον πάγκο της ομάδας, την ορατή μείωση του μπάτζετ στο στρατόπεδο των πρασίνων, το "μεγάλο κόλπο" της μεταγγραφής του Σπανούλη ως μια προσπάθεια ένα μέρος της λάμψης των πρασίνων να μεταφερθεί στο λιμάνι, ένα φτωχό Κύπελλο σαν απολογισμός σίγουρα απογοητεύει και ταυτόχρονα καθιστά τον Ολυμπιακό - όσο παράτερο κι αν είναι για μια τεράστια ομάδα σαν κι αυτή - looser απέναντι στον Παναθηναϊκό. Παρά το εντυπωσιακό 26-0 που έδειχνε αποφασιστικότητα και προμήνυε το τέλος της πράσινης δυναστείας στην κανονική περίοδο η συνέχεια έμελλε να διαψέυσει τις ελπίδες των ερυθρόλευκων και να καταστρέψει μόλις από τον πρώτο χαμένο τελικό στο ΣΕΦ ότι έχτιζε η ομάδα εξαφανίζοντας τη σιγουριά, τη σοβαρότητα και τον... αέρα που (έστω και σε ματς όχι ίδιας σημασίας με τους μεγάλους τελικούς) έδειχνε να είχε πάρει από τον Παναθηναϊκό.
Μετά από την αποτυχία στην Ευρωλίγκα από την θεωρητικά (και μόνο όπως είδαμε) κατώτερη Σιένα και την απουσία στο final 4, η απώλεια και του βασικού στόχου όπως όλοι μαρτυρούσαν στον Πειραιά, αυτόν του Πρωταθλήματος ήρθε για να σφραγίσει την ολική αποτυχία της σεζόν. Η ομάδα έκανε βήματα προς τα πίσω σταματώντας την ανοδική πορεία που ξεκίνησε από το 2006 και ούτε η αίγλη και η εμπειρία του Ντούντα φάνηκε αρκετή για να επαναφέρει στην κορυφή τους κόκκινους. Οι φίλοι και οπαδοί της ομάδας είναι αγανακτισμένοι, οι Αγγελόπουλοι με το ένα πόδι εκτός ομάδας (σύμφωνα με όσα ακούγονται) και ο Ολυμπιακός σε εντονότερο προβληματισμό από κάθε άλλη σεζόν.
Όμως παρ' ότι η φετινή ομάδα ήταν εμφανώς κατώτερη από την περσινή έδειξε ότι κοίταξε περισσότερο από κάθε άλλη φορά στα μάτια τον Παναθηναϊκό ίσως ακόμα περισσότερο και από πέρυσι που μπορεί να έπαιξε κατά καιρούς όμορφο και πειστικό μπάσκετ όμως διπλό στο ΟΑΚΑ δεν πήρε. Το σύνολο του Σοφού δεν είχε να επιδείξει κάτι το ιδιαίτερο όμως φανέρωσε και εντός παρκέ ότι φτιάχτηκε ειδικά για να αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό. Το 4-3 όμως υπέρ των Κυπελλούχων στα μεταξύ τους παιχνίδια δεν έφερε τον μεγάλο και πολυπόθητο τίτλο, παρ' ότι όλα από αυτά κρίθηκαν οριακά.
Ο Ντούσαν θα παραμείνει κατά 90% όμως όχι πια με τον μανδύα του σωτήρα και του σεβαστού θρύλου του... Θρύλου, αλλά με λίγοτερη θέρμη, παραπάνω επιφυλακτικότητα και ως απλά η καλύτερη λύση αφού και την ομάδα γνωρίζει πια και στην αγορά (μετά και το ταξίδι στην Αμερική του Έτορε που κατέληξε σε συμβόλαιο βοηθού με το Λος Άντζελες) δεν υπάρχει αντάξιος κόουτς για αλλαγή σκυτάλης.
Υ.Γ. Δυστυχώς, όπως και πολλοί δημοσιογράφοι εύστοχα ανέφεραν, ο Παναθηναϊκός δεν έχει κόσμο αντάξιο του τεράστιου μεγέθους του και ελπίζω να γίνομαι κατανοητός σε ποιους αναφέρομαι. Αυτοί που έκαναν τα έκτροπα μετά το τέλος του τέταρτου τελικού είναι όχι υποστηρικτές, αλλά εχθροί της ίδιας τους της ομάδας. Το ίδιο και για την παρόμοια μερίδα των ερυθρόλευκων οπαδών. Να μείνουν στο ποδοσφαιρΑΚΙ τους και να αφήσουν το μπασκετάκι μας ήσυχο και κατ' επέκταση από το σύνολο του ελληνικού αθλητισμού.
Υ.Γ. 2 Η φημολογία περί αποχώρησης των Αγγελόπουλων ελπίζω να μείνει απλά ένα απαισιόδοξο σενάριο του τύπου και να μην γίνει πραγματικότητα καθώς και με την επικείμενη (λόγω ηλικίας) έξοδο των Γιαννακόπουλων από το μπάσκετ του Παναθηναϊκού και η απώλεια της έτερης μεγάλης οικογένειας από το ελληνικό μπάσκετ θα είναι συνώνυμη με την παρακμή του αθλήματος. Θα αρκεστώ στις δηλώσεις του Παπαλουκά πριν τους τελικούς: "Αυτό που έχω να τους πω είναι ότι πολύ σύντομα η κρίση θα χτυπήσει και το ελληνικό μπάσκετ, γι’ αυτό τώρα που έχετε ακόμα την τύχη να βλέπετε δύο από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης, απολαύστε το. Αργότερα θα σας λείψει αυτό. Μη βλέπετε μόνο τη νίκη, τα ματς Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού σε αυτή τη συγκυρία είναι ωραία πολυτέλεια να τα παρακολουθείς".
Φίλτατε Ζώη ωραίο το κείμενό σου. Έχω μόνο μία ένσταση. Ισχύει το γεγονός ότι ο ΟΣΦΠ κοίταξε περισσότερο από ποτέ στα μάτια τον ΠΑΟ. Αυτό όμως έγινε επειδή η ομάδα δημιουργήθηκε από τον Ντούντα κυρίως με τέτοιο στόχο: Τα ματσαρίσματα να ταιριάζουν και να εξουδετερώνουν αυτά του ΠΑΟ. Είναι η ίδια αρχοντοχωριάτικη λογική του "Το πρωτάθλημα είναι ο νούμερο 1 στόχος". Αυτή και πήγε πίσω τον Ολυμπιακό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε κάθε περίπτωση το πρόβλημα το Ολυμπιακού είναι η απουσία προκαθορισμένων ρόλων: Ο ΟΣΦΠ φέτος είχε α)Τον τυπικό ηγέτη του Παπαλουκά (στην ουσία χειροκροτητή) β)Τον ηγέτη του αγωνιστικά (Μπουρούση) γ)Έναν μισθοφόρο που ήρθε με μοναδικό στόχο να γίνει ο ηγέτης (Σπανούλης) και δ)Τον πιο ταλαντούχο παίχτη της ευρώπης που διεκδικούσε κι αυτός το ρόλο του ηγέτη (Τεόντοσιτς). Έτσι δουλειά δεν γίνεται.
ΥΓ. Συνέχισε την καλή δουλειά με νηφάλιες μπασκετικές αναρτήσεις.
Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια φίλε αν και ουσιαστικά δεν βλέπω να διαφωνούμε κάπου. Φυσικά και ο φετινός Ολυμπιακός αποτελεί δημιούργημα του Ντούντα και ως πρωταρχικό στόχο είχε το πρωτάθλημα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΥ.Γ. Ελπίζω η κατάσταση στο blogger να βελτιωθεί σύντομα γιατί δεν μπορώ να γράψω σχόλιο με το λογαριασμό μου.