ΠΑΟΚ εναντίον Άρη στα play-off

Τα μονότονα σε γενικές γραμμές play-off της Α1 (λόγω του γεγονότος ότι οι τελικοί που αποτελούν την κορύφωση του θεσμού βρίσκουν πάντα αντίπαλους τις ίδιες δύο ομάδες και τελικά μία από αυτές μόνιμο πρωταθλητή) φέτος θα πάρουν ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον όχι φυσικά γιατί θα αλλάξουν οι ομάδες που θα διεκδικήσουν το τρόπαιο στους τελικούς, αλλά γιατί οι μικροί τελικοί θα θυμίσουν κάτι από τις παλιές δόξες του ελληνικού πρωταθλήματος μπάσκετ καθώς μετά και το 2-1 του Άρη επί του Αμαρουσίου και ύστερα από τις διαφαινόμενες χαμένες σειρές απέναντι σε Ολμπιακό και Παναθηναϊκό στους ημιτελικούς ο Άρης και ο ΠΑΟΚ θα συναντηθούν στους μικρούς τελικούς.

Έπαθλο του νικητή στα παιχνίδια αυτά; Η πρόκριση στην Ευρωλίγκα; Ούτε καν.
Οι μεγάλοι της Θεσσαλονίκης θα κονταροχτυπηθούν για τη συμμετοχή σε ένα μικρό τουρνουά με δύο ομίλους των 8 ομάδων που θα έχει κι αυτό τη μορφή play-off (4 προημιτελικοί, 2 ημιτελικοί, 1 τελικός) και στα τελικά της διοργάνωσης θα προκριθούν μόνο οι 2 ομάδες από τις 16 που θα λάβουν μέρος στο τουρνουά αυτό, δηλαδή οι νικητές των τελικών σε κάθε όμιλο. Αυτό είναι το νέο σύστημα που θα εφαρμοστεί από του χρόνου με τα μίνι πρωταθλήματα να γίνονται μέσα σε ένα τριήμερο, δηλαδή ματς κάθε μέρα! Οι πιθανότητες πρόκρισης στα τελικά της Ευρωλίγκας για Άρη και ΠΑΟΚ; Σίγουρα κάτω του 40% αν και για να λέμε την αλήθεια όλοι στις δύο ΚΑΕ λένε ότι θέλουν να προκριθούν στην κορυφαία διοργάνωση όμως ίσως η τσέπη να έχει αντίθετη άποψη για τη συμμετοχή εκεί με το Eurocup να μοιάζει φθηνότερη θέση και με δυνατότητες παράλληλα διάκρισης.

Άρης και ΠΑΟΚ δυσκολεύονται σήμερα να φτάσουν στους 8 του Eurocup (ο δεύτερος δεν έφτασε καν τους 16) όταν πριν 18 χρόνια ήταν οι έλληνες εκπρόσωποι μας στην Ευρώπη στο Πρωταθλητριών. Δύο μεγάλες όχι απλά ελληνικές, αλλά και ευρωπαϊκές ομάδες. 3 συμμετοχές σε final 4, ένα Κόρατς και ένα Κυπελλούχων για τον Άρη και μια συμμετοχή σε final 4, ένα Κόρατς και ένα Κυπελλούχων για τον ΠΑΟΚ. Αν αναλογιστούμε μάλιστα ότι για τον ΠΑΟΚ η τωρινή κατάσταση θεωρείται πρόοδος την τελευταία διετία, καθώς πριν τρία χρόνια έφτασε ένα βήμα πριν την Α2, τότε η λύπη για την πάλαι ποτέ πρωτεύουσα του Ελληνικού μπάσκετ γίνεται μεγαλύτερη.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται λένε και με τη νοσταλγική διάθεση των μεγάλων ντέρμπυ της Θεσσαλονίκης στη δεκαετία του '80 και του '90 θα υποδεχτούμε και τα φετινά ματς ξεχνόντας ότι πλέον δεν κρίνονται σε αυτά τίτλοι ούτε κερδίζονται πρωταθλήματα παρ' όλα αυτά είναι σημαντικό το ότι ασπρόμαυροι και κίτρινοι θα ξαναβρεθούν στους ημιτελικούς των πλέι-οφ μετά από 12 χρόνια καθώς η τελευταία φορά που συναντήθηκαν συναντάται τη σεζόν 1998-99 όπου ο ΠΑΟΚ κέρδισε με 3-0 τον Άρη (λόγω τιμωρίας του Άρη για τους ντοπέ Μιούρσεπ και Αγγελίδη το σκορ από 2-1 έγινε 3-0).

Ξαναγυρίζουμε στα φετινά. Ο ΠΑΟΚ σκούπισε πιο δύσκολα απ' ότι δείχνει το 2-0 την Καβάλα και περιμένει τον Άρη με ένα ελαφρύ προβάδισμα καθώς εκτός από το αβαντάζ έδρας υπήρξε στην κανονική περίοδο περισσότερο σταθερός από τον Άρη με σημαντικές νίκες και έξω από το Παλατάκι, αλλά και η μόνη ομάδα με θετικό συντελεστή πόντων λόγω της καλύτερης άμυνας εκτός Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού. Από τα νέα φρούτα μόνο ο Στίγγερς έχει κάνει τη διαφορά, ενώ Μπουλιάν και Κρίστμας αποδεικνύονται αρνητικοί στο παιχνίδι του ΠΑΟΚ.

Στην αντίπερα όχθη, η ομάδα του Λευτέρη Σούμποτιτς τα χρειάστηκε απέναντι στο Μαρούσι που έκανε τη μεγαλύτερη για μένα νίκη της χρονιάς με 14 πόντους μέσα στο Αλεξάνδρειο, αλλά συνήλθε και ανέτρεψε τη σειρά σε 2-1. Οι κίτρινοι μετά την προβληματική περίοδο του Ντρούκερ και την αποχώρηση του Τάκερ αναγεννήθηκαν σταδιακά με τον Σούμποτις και με μπροστάρη το Χαραλαμπίδη ανέβηκαν στην 4η θέση. Με όπλο την καλύτερη επίθεση (πέραν Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, μην τα ξαναλέμε) στην κανονική περίοδο είναι αποφασισμένοι για το break στην Πυλαία στους μικρούς τελικούς. Οι 4 προσθήκες (Γουίντερς, Κινγκ, Κασίροφ, Μπάβτσιτς) στην ομάδα το τελευταίο διάστημα σίγουρα αλλάζουν το προφίλ της και πιθανότατα να υπάρξει πρόβλημα στη συνέχεια στην ομοιογένεια της ομάδας.

Μπορεί η πιθανότητα να δούμε έστω έναν από τους δύο του χρόνου να αγωνίζεται στην Ευρωλίγκα να είναι μικρή, όμως οι φετινές μεταξύ τους αναμετρήσεις δεν υστερούν για αυτό στο κίνητρο καθώς πάνω απ' όλα είναι το γόητρο και φέτος στην regular season δεν λύθηκαν οι διαφορές αφού μίλησαν κυρίως οι έδρες. Μπορεί ακόμα να μην πρωταγωνιστούν σε αυτά ο Γκάλης, ο Φασούλας, ο Γιαννάκης και ο Πρέλεβιτς, ούτε οι οπαδοί των δύο ομάδων να παρακολουθούν μαζί στο ίδιο γήπεδο τα παιχνίδια όμως, δεν μπορεί, κάτι από την ατμόσφαιρα των θρυλικών ματς που πριν από είκοσι χρόνια καθήλωναν όλη την Ελλάδα (όχι μόνο τη συμπρωτεύουσα) θα έχει ξεμείνει και για τις δύσκολες σημερινές εποχές. ΟΚ, τέρμα η ρετρό διάθεση. Άλλωστε το ποτάμι πάει μπροστά. Μπορεί να μην έχουμε Γκάλη, Γιαννάκη και Πρέλεβιτς έχουμε όμως Χαραλαμπίδη, Ταπούτο και Γκετσέφσκι...