Μία και σήμερα

Είμαι σίγουρος ότι πολλοί από σας είχατε έστω και ασυναίσθητα τις τελευταίες εβδομάδες μετρήσει αντίστροφα για το φετινό κορυφαίο μπασκετικό ραντεβού της Ευρώπης μιας και, δεν λέω, χορταστικά και άκρως συναρπαστικά τα play off του NBA όμως η αλήθεια είναι ότι δεν αρκείται το μάτι του μπασκετικού μόνο από το θέαμα, την ταχύτητα και τα αθλητικά προσόντα των καλύτερων παικτών του πλανήτη. Χρειάζεται και το αργότερο, αλλά επίσης όμορφο, τέμπο των ευρωπαϊκών ματς, αλλά και το σκάκι μεταξύ των προπονητών εντός του παρκέ που βοηθάει φυσικά πολύ περισσότερο το σετ ευρωπαϊκό στυλ παιχνιδιού. Αν όλα αυτά μάλιστα συνδυάζονται...
 και από την ατμόσφαιρα final 4 που - και μετά το τέλος των απανωτών ποδοσφαιρικών ντέρμπι Μπαρτσελόνα-Ρεάλ - επικρατεί στην όμορφη Βαρκελώνη τότε μπορείς άνετα να χαλαρώσεις και να παρακολουθήσεις τη γιορτή των τεσσάρων!

Βέβαια από τους τέσσερις ένας μόνο θα χαμογελάσει την Κυριακή το... απόγευμα και όλοι περιμένουμε να δούμε ποιος. Θα ράψει ο Παναθηναϊκός το περιβόητο έκτο αστέρι στη φανέλα; Θα κάνει το μπαμ η Σιένα αποκλείοντας μεγαθήρια κατακτώντας το μεγαλύτερο τρόπαιο στην ιστορία της; Θα καταπιεί η Μακάμπι τους αντιπάλους με το γρήγορο και εκρηκτικό της μπάσκετ; Ή μήπως η Ρεάλ μετά από... 15 χρόνια φαγούρας από τα final 4 θα γίνει ξανά Βασίλισσα; Αυτά είναι λίγα μόνο από τα ερωτήματα που θα βρουν απάντηση στους ημιτελικούς και εν συνεχεία στον μεγάλο τελικό την Παρασκευή και την Κυριακή αντίστοιχα.

Ο έλληνας εκπρόσωπος στη φετινή τελική έκβαση της Ευρωλίγκας είναι ο συνήθης ύποπτος Παναθηναϊκός στον οποίο 1000% αξίζει ο τίτλος του φαβορί όσο κι αν όπως είναι λογικό στο πράσινο στρατόπεδο ξινίζουν με το άκουσμα του χαρακτηρισμού αυτού. Κι αυτό γιατί και πιο υπολογίσιμοι γίνονται και μεγαλύτερη πίεση τους δημιουργείται. Όμως μια ομάδα που αποκλείει με εμφατικές νίκες την Μπαρτσελόνα που και το πρώτο όνομα ήταν και η οικοδέσποινα φέτος τότε αυτομάτως μεταβάλλεται εκείνη σε μεγάλο φαβορί. Όταν μάλιστα είναι και η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης τα τελευταία 10 χρόνια με 5 ευρωπαϊκά τότε με ποια λογική κάποιος να αρνηθεί το αυτονόητο;

Απέναντι του θα βρει αρχικά τη Σιένα η οποία προέρχεται επίσης από σπουδαία ανατροπή στα πλέι οφ σκοτώνοντας τον Ολυμπιακό με 3 συνεχόμενες νίκες. Μια ομάδα η οποία επίσης έχει κάνει τα τελευταία χρόνια αλματώδη πρόοδο κατακτώντας όχι μόνο τρόπαια, αλλά και την πρώτη θέση στο ιταλικό στερέωμα μεγαλώνοντας σιγά σιγά το όνομα της. Όσο σκληροτράχηλη και δυναμική άμυνα έχει τόσο άγρια και αποδοτική γίνεται στην επίθεση. Θεωρώ ότι είναι η ομάδα που μπορεί να πλήξει περισσότερο τον Παναθηναϊκό και να κάνει την έκπληξη γιατί και μπαρουτοκαπνισμένα γκαρντ έχει (Στόουνρουκ, Ζήσης) και ικανότατους ψηλούς (Λαβρίνοβιτς, Χέρστον). Ο Παναθηναϊκός υποχρεούται να μάθει από το πάθημα του Ολυμπιακού - αφού δεν έμαθε ο ίδιος έχοντας τα ίδια προβλήματα σε τρία συνεχόμενα ματς απέναντι στην άμυνα των Ιταλών - και να μην επιτρέψει τα θανατηφόρα σουτ του Γιάριτς και του Μακάλεμπ. Η Σιένα είναι για μένα ισοδύναμη με τους πράσινους ως ρόστερ, αλλά ως γνωστόν το ατού του Παναθηναϊκού δεν είναι μόνο οι παίκτες, αλλά σε μεγάλο βαθμό και ο προπονητής με τον οποίο έχει κατακτήσει τα 4 από τα 5 ευρωπαϊκά τα τελευταία χρόνια. Ο Ομπράντοβιτς δεν θα έχει εύκολη δουλειά απέναντι στον Πιανιτζάνι ο οποίος απέκλεισε πανάξια τον κουμπάρο του Ζοτς βάζοντας άλυτους γρίφους στην επίθεση του Ολυμπιακού και ξεπερνώντας την εξευτελιστική ήττα του πρώτου ματς. Δεν είναι πια ο πρωτάρης της Ευρώπης ο Σιμόνε, αλλά φυσικά δεν έγινε και Ζέλικο.

Από την άλλη εφόσον ο Παναθηναϊκός περάσει το σκόπελο της Σιένα το Κυριακάτικο απόγευμα του στην Ισπανική πόλη θα του φέρει το τελευταίο εμπόδιο στο δρόμο για τη δόξα - την οποία τα τελευταία χρόνια οι πράσινοι έχουν περίσσια. Στην περίπτωση που θα βρει στον τελικό τη Μακάμπι (70% αν υπάρχουν ποσοστά σε ένα final 4) καταρχήν πρώτο μέλημα θα είναι να κατεβάσει το ρυθμό και να επιβάλλει το δικό του παιχνίδι μπλοκάροντας τα επιθετικά αγρίμια της Μακάμπι ονόματι Πάργκο, Μπλου(θεντάλ), Σχορτσιανίτη και Χέντριξ μιας και το ατού της Μακάμπι παραδοσιακά είναι η επίθεση. Το θετικό είναι η απουσία του Πέρκινς, αλλά ο εμβληματικός αρχηγός Ντέρικ Σαρπ φαίνεται αποφασισμένος ίσως στο τελευταίο του final 4 (κοντεύει πια 40) να καλύψει την απουσία του συμπαίκτη του στα γκαρντ. Ας μην ξεγελαστούμε όμως στο ότι οι Ισραηλινοί θα έχουν μεγάλο πρόβλημα στο σετ παιχνίδι, γιατί δεν παίζουν δα και στο NBA ώστε να τους είναι άγνωστες οι συνθήκες σε ένα πιο κλειστό και σκληρό ματς χωρίς το πολύ τρέξιμο.

Από την άλλη εάν στον τελικό κάνει την υπέρβαση και βρεθεί η Ρεάλ ο Παναθηναϊκός θα έχει σαφώς ευκολότερη δουλειά, αλλά όχι εύκολη. Η Ρεάλ δεν έχει πείσει ακόμα και η απουσία του Έτορε Μεσίνα μπορεί να μην της στοίχισε μέχρι στιγμής στην Ευρώπη στα μεγάλα και κομβικά παιχνίδια όμως όπως είναι οι ημιτελικοί και ο τελικός της Ευρωλίγκας η προσωπικότητα του προπονητή παίζει ρόλο. Ο Μολίν μπορεί να είναι το δεξί χέρι του Μεσίνα, αλλά παραμένει assistant couch. Αν δείξει σοβαρός ο Παναθηναϊκός λογικά δεν θα δυσκολευτεί απέναντι στους Μαδριλένους που αν και διαθέτουν ένα ρόστερ με υπολογίσιμους και ποιοτικούς παίκτες (Γιουλ, Τάκερ, Τόμιτς, Μίροτιτς, Σουάρεθ και ο πολύπειρος Πριχιόνι) υπολείπονται του Παναθηναϊκού και δεν πείθουν ότι έχουν την καρδιά του πρωταθλητή. Σχήμα οξύμωρο για τη Ρεάλ των 8 τίτλων. Αυτή η εντύπωση πάντως αντικρούεται από το γεγονός ότι οι Μερένχες ψάχνουν την απάντηση στην Μπαρτσελόνα και την εκδίκηση για την υπεροχή των Μπλαουγκράνα τα τελευταία χρόνια μέσω αυτού του Final 4 που μάλιστα στην (δύσκολα υλοποιήσιμη) περίπτωση που το κατακτήσουν θα το έχουν κάνει μέσα στη Βαρκελώνη γεγονός που θα τσουρουφλίσει τους απογοητευμένους φέτος Καταλανούς.

Μία και σήμερα λοιπόν για το φετινό final 4 στο οποίο τονίζω ότι πρώτο λόγο έχει ο Παναθηναϊκός μέχρι όμως το τζάμπολ της Παρασκευής στις 7 όπου όλα τα παραπάνω λίγη σημασία θα έχουν καθώς στα αμφίρροπα τέσσερα ματς που θα απολαύσουμε λίγο ρόλο παίζουν οι πιθανότητες, οι εκτιμήσεις και τα στατιστικά. Άλλωστε στο παρκέ ποτέ ένα ματς δεν επαληθεύει ακριβώς όσα περιμένεις.