Ιστορία μου, αμαρτία μου...

Στην τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου του ελληνικού πρωταθλήματος πέρα από το 26-0 του Ολυμπιακού (ρεκόρ που έχουμε να δούμε από το μεγάλο Άρη των 80s), τη συντριβή του Πανελληνίου με 70 πόντους (!!!) από τον αφηνιασμένο Παναθηναϊκό που μετά την ήττα του στο ΣΕΦ ξέσπασε στην ομάδα του Θανάση Σκουρτόπουλου και το καπάρωμα της τρίτης θέσης από τον ΠΑΟΚ, γεγονός που του δίνει ένα μικρό προβάδισμα στα πλέι-οφ, γράφτηκε και η μελανότερη σελίδα στην ιστορία...
 της ΑΕΚ στο μπάσκετ καθώς για πρώτη φορά αποχωρίζεται τη μόνιμη θέση της στη μεγάλη κατηγορία και υποβιβάζεται στην Α2 παρέα με μια άλλη επίσης ιστορική ομάδα τον Ηρακλή. Σε ποια κατηγορία πάντως θα βρούμε την ένωση του χρόνου είναι κάτι για το οποίο κανείς δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά.

"Ιστορία μου, αμαρτία μου"... Δεν είναι καιρός για λαϊκά άσματα στην ομάδα, αλλά μάλλον ταιριάζει στην περίπτωση της καθώς τις αμαρτίες των εκάστοτε σωτήρων της τα τελευταία χρόνια πλήρωσε η ιστορική ΑΕΚ που δεν άντεξε άλλο στην Α1 (όπου τα τελευταία χρόνια κρατιέται από το όνομα και μόνο) και δίκαια υποβιβάστηκε. Άλλωστε μόνο σαν κεραυνός εν αιθρία δεν ήρθε το γεγονός μιας και όλοι βλέπαμε ότι η ομάδα που θα συνόδευε τον Ηρακλή στην Α2 θα ήταν η ομάδα του Άγγελου Κορωνιού και όχι ο Ηλυσιακός που φάνηκε πιο αξιόμαχος και κέρδισε τελικά με το σπαθί του την παραμονή. Στο μόνο που πόνταραν οι φίλοι της ΑΕΚ και ο Καραμανλής ήταν όπως πάντα στο βάρος της φανέλας και στο όνομα, στοιχεία που έσωσαν τις προηγούμενες χρονιές την ένωση. Φέτος ούτε αυτά ήταν αρκετά για να αποφευχθεί το αναπόφευκτο.

Παρ' όλα αυτά όσο τραβηγμένα οπτιμιστικό κι αν ακούγεται αυτό η ομάδα πρέπει να δει την κατάσταση που βρέθηκε φέτος όχι σαν το τέλος του κόσμου, αλλά σαν μια νέα αρχή ώστε να αναγεννηθεί από τις στάχτες της και να επιστρέψει όχι μόνο στην Α1, αλλά και στο υψηλό επίπεδο της περασμένης δεκαετίας. Μια ομάδα όπως η ΑΕΚ δεν απαγορεύεται να πέσει κατηγορία ή να παρακμάσει. Απαγορεύεται όμως να μην αντιμετωπίσει την κατάσταση και να προσπαθήσει για την επαναφορά. Γι' αυτό όμως θα πρέπει να γίνει το φετινό πάθημα μάθημα και πυξίδα για το μέλον. Να χτιστεί από πραγματικούς Αεκτζήδες μια ομάδα που θα δώσει έμφαση στη συσπείρωση του κόσμου, στον οικονομικό προγραμματισμό και όχι στις περιττές και αλόγιστες σπατάλες του παρελθόντος που όλοι είδαμε τι αποτέλεσμα είχαν στην κιτρινόμαυρη ομάδα. Βέβαια στη νέα αυτή προσπάθεια θα χρειαστούν και είδη υπό εξαφάνιση στις μέρες μας όπως άνθρωποι που θα αγαπούν όχι μόνο την ομάδα τους φτάνοντας στα όρια του οπαδισμού (το ποδόσφαιρο πρόσφατα μας έδωσε άλλο ένα παράδειγμα τέτοιου προέδρου), αλλά και το μπάσκετ διαθέτοντας όχι μόνο ένα γερό πορτοφόλι, αλλά και ένα όραμα.

Αυτήν την ΑΕΚ έχει ανάγκη το ελληνικό πρωτάθλημα όχι την ΑΕΚ της τελευταίς πενταετίας με την άθλια οικονομική κατάσταση, την παράνομη ουσιαστικά συμμετοχή της (αφού δεν νομίζω να υπάρχει κάπου που να μην χρωστάει) και κυρίως τον εξευτελισμό και τη διαπόμπευση που κατάντησαν το μεγάλο αυτό σύλλογο φτωχό συγγενή της Α1...