την πιεστική τους άμυνα έφτασαν στην επικράτηση αν και ο Διαμαντίδης αρνούμενος στην αποδοχή της ήττας είχε άλλη άποψη και λίγο έμελλε στα τελευταία δευτερόλεπτα να αλλάξει την ιστορία του ματς, αλλά αστόχησε στο τελευταίο σουτ ώστε να διεκδικήσει η ομάδα του όχι μόνο μια απλή νίκη γοήτρου, αλλά μια νίκη με αντίκρισμα το πλεονέκτημα έδρας να πάει στο ΣΕΦ. Όμως στην παράταση ο Παναθηναϊκός κατέβασε ρολά και γρήγορα γρήγορα απώλεσε κάθε ελπίδα για τη νίκη καθώς ο Ολυμπιακός δεν αστειευόταν. Το τελικό 87-83 τόνωσε την πεσμένη αυτοπεποίθηση των Πειραιωτών, αλλά δεν εξασφαλίζει απολύτως τίποτα μιας και το χουνέρι που πάθανε πριν δύο χρόνια όταν από το πρώτο ματς έχασαν το αβαντάζ έδρας στους τελικούς είναι παράδειγμα προς αποφυγήν για τη φετινή χρονιά και εφιαλτικό ενδεχόμενο για τη σοβαρότητα και αποφασιστικότητα που είναι εμφανής φέτος στον Ολυμπιακό.
Για τους νικητές δεν μπορώ να αγνοήσω τον Γιοτάμ Χαλπερίν ο οποίος θύμισε τον παλιό καλό καιρό όταν ακόμα έπαιζε στην πατρίδα του, στη Μακάμπι και με 25 πόντους (6/9 τρίπ.) κρατούσε ψηλά τη διαφορά του Ολυμπιακού και μας θύμισε ότι παραμένει ένα μεγάλο συμβόλαιο για την ομάδα του Πειραιά. Για μένα ποτέ δεν έπαψε ο εν λόγω να αποτελεί έναν πολύ καλό παίκτη και αξιόπιστο σουτέρ (ίσως και τον καλύτερο στην ομάδα, με τον Τεόντοσιτς να ακολουθεί), αλλά το άγχος, η αμφισβήτηση και η τάση της ομάδας να τον οδηγήσει σιγά σιγά στην πόρτα της εξόδου κάνοντας τον ειδικά φέτος να νίωθει ανεπιθύμητος ή λύση ανάγκης δεν τον άφησαν να συμβάλλει σε αυτήν όσο μπορούσε. Για να μην θεωρήσετε ότι τον δικαιολογώ να επισημάνω ότι τα αίτια της αγωνιστικής του πτώσης τα τελευταία χρόνια οφείλονται αρχικά σε αυτόν γιατί κατά τη γνώμη μου όλα πηγάζουν κυρίως από τον ίδιο τον παίκτη.
Κατά τα άλλα πέραν του Μπουρούση οι ψηλοί του Ολυμπιακού ήταν απογοητευτικοί όμως τη διαφορά χθεσ την έκαναν τα γκαρντ κι έτσι τα ψηλά κορμιά (απόντος και του Νεστέροβιτς) δεν χρειάστηκε να δώσουν το κάτι παραπάνω. Ο Τεόντοσιτς έδειξε σοβαρά σημάδια βελτίωσης πλησιάζοντας κατά πολύ τα περσινά στάνταρ και ακόμα και στα τελευταία μεν κρισιμότερα δε της περιόδου φώναξε παρών για τη δύσκολη συνέχεια πλέον μονο εντός Ελλάδος. Ο Παπαλουκάς πάλι, ως η ηγετική φυσιογνωμία της ομάδας, τα πήγε καλά και πλέον όλοι περιμένουμε να τον δούμε όχι μόνο στους φετινούς τελικούς, αλλά και στη Λιθουανία, ή ακόμα και στο Λονδίνο. Ο Σπανούλης ήταν ξανά απογοητευτικός και απόλυτα αρνητικός χωρίς να μπορώ να βρω σαφή αιτία για την περίεργη αγωνιστική του πτώση. Α, να μην ξεχάσω και τον μοναδικό Αμερικανό, τον Γκόρντον φυσικά που η μαχητικότητα του ήταν ξανά άξια θαυμασμού και συνδυάστηκε με 2/3 τρίποντα.
Στους φιλοξενούμενους, ο Διαμαντίδης ήταν ο κορυφαίος, τραβώντας από το χέρι τον Παναθηναϊκό όμως η εξαιρετική άμυνα (κυρίως στα πρώτα τρία δεκάλεπτα) της ομάδας του Ντούσαν Ίβκοβιτς κράτησε χαμηλά τους Πρωταθλητές από τα 6,75. Χαρακτηριστικό ότι δύο από τους καλύτερους σουτέρ του ΠΑΟ, οι Φώτσης και Περπέρογλου είχαν 1/5 τρίποντα ο καθένας. Έλειπε και ο Νίκολας που αποτελεί εγγύηση στον τομέα αυτόν, τι άλλο θέλει ο Παναθηναϊκός για να είναι άστοχος; Η απώλεια πολλών αμυντικών ριμπάουντ κόστισε και αυτή μην επιτρέποντας στους πράσινους να φανούν απειλητικοί και να κατεβάσουν τη διαφορά.
Το πλεονέκτημα είναι φέτος στο Φάληρο και ο Ολυμπιακός με το ευρωπαϊκό όνειρο να έχει πάει περίπατο αφοσιώνεται μόνο στο πρωτάθλημα και απ' ότι βλέπουμε εντός παρκέ, φέτος ο πρωταρχικός στόχος της ελληνικής κούπας δεν είναι μόνο στα λόγια. Βέβαια όλοι ξέρουμε ότι και οι δύο μπορούν να σπάσουν ο ένας την έδρα του άλλου οπότε όλα αυτά ίσως και να μην έχουν τη σημασία που έχουμε δώσει. Να μην ξεχνάμε όμως ότι θα παίξει ρόλο τι θα έχει προηγηθεί στο final 4, αλλά και στον τελικό Κυπέλλου. Αυτό ίσως τελικά να έχει τη μεγαλύτερη σημασία.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Κάνε το σχόλιο σου.