106-57 της Αιγυπτιακής (!) Αλ Γιάλα πάνω από τριάντα χρόνια πριν (όταν έπαιζε ο Γιαντζόγλου και ο Καστρινάκης). Η διαφορά μπορεί να μην παίζει ουσιαστικό ρόλο στη σειρά αγώνων με την ιταλική ομάδα όμως χωρίς αμφιβολία το ψυχολογικό αβαντάζ έχει περάσει και με το παραπάνω στην όχθη των ερυθρολεύκων που ισοπέδωσαν τους Ιταλούς και περιμένουν την ομάδα του Πιανιτζιάνι για να διπλασιάσουν τις επιτυχίες τους την Πέμπτη έτσι ώστε στη γείτονα χώρα να τελειώσουν την υπόθεση πρόκριση εάν γίνεται και από το πρώτο παιχνίδι.
Το αποτέλεσμα του αγώνα ακούγεται απίστευτο και σίγουρα είναι κάτι που το συναντάς σπάνια σε τέτοια κομβικά ευρωπαϊκά ματς. Απίστευτο διότι ο Ολυμπιακός δεν είχε αντίπαλο ούτε τον Ηλυσιακό (με τον οποίο δυσκολεύτηκε πολύ παραπάνω επικρατώντας μόλις με 3 πόντους) ούτε τον Ίκαρο Καλλιθέας, αλλά τους πρωταθλητές Ιταλίας. Και αν ο εγχώριος τίτλος τους δεν φτάνει, είχε απάντι του την ομάδα που άλωσε την Κάχα Μάχικα και έκανε έναν μεγάλο προπονητή να παραιτηθεί - μπορεί να μην ήταν η πηγή της αποχώρησης του Μεσίνα από τη Ρεάλ, αλλά αρκεί ότι στάθηκε αφορμή. Μάλιστα το παράδοξο της υπόθεσης είναι ακόμα ότι σε εκείνο το ματς είχε πετύχει 95 πόντους ενώ χθες με το ζόρι ξεπέρασε τους 40!
Αν και σε τέτοιες μεγάλης έκτασης νίκες οι μεγάλοι πρωταγωνιστές συνηθίζεται να είναι οι παίκτες η χθεσινή περίπτωση νομίζω ότι βγάζει πρωταγωνιστική της ομάδας του Πειραιά τον προπονητή. Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς με αρχή του πλάνου του την καλή άμυνα και εκμετάλλευση των ανέτοιμων ΜακΚάλεμπ και Καουκένας σε συνδυασμό με τη σοβαρότητα, τη διάθεση και την ετοιμότητα που έδειξαν οι παίκτες του και φυσικά το εξαιρετικό rotation οδήγησε με μαεστρία στο θρίαμβο αυτό τον Ολυμπιακό. Η νίκη αυτή μιλάει ή μάλλον φωνάζει από μόνη της ότι ο Ολυμπιακός με αυτό το πρόσωπο απλά δεν μπορεί να απουσιάζει από τη Βαρκελώνη.
Ο Παναθηναϊκός πάλι απέναντι στον κακό του δαίμονα (και γενικότερα των ελληνικών ομάδων) δεν κατάφερε να φτάσει στη νίκη και να σπάσει την έδρα της Μπαρτσελόνα χάνοντας στον πόντο. Μια νίκη με την οποία θα μπορούσε να αν ανέτρεπε τα πάντα και χθες ήταν η ιδανική ευκαιρία για την επίτευξη της μιας και η ομάδα είχε εξαιρετικά ποσοστά εντός παιδιάς (σούταρε με 47,8 % στα δίποντα και 53,8 στα τρίποντα). Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς είδε την ομάδα του να αποδίδει καλό μπάσκετ, να κοιτάει στα μάτια τους φετινούς διοργανωτές του final 4 και τελικά (και με σοβαρές διαιτητικές παραφωνίες που ως συνήθως ευνοούσαν τους Ισπανούς) να μην τα καταφέρνει απέναντι στους Πρωταθλητές Ευρώπης.
Πάλεψε με το απόλυτο φαβορί για το τίτλο, τις ίδιες του τις αδυναμίες και τη διαιτησία και παρ' ότι προβλημάτισε σε μεγάλο βαθμό τους Ισπανούς δεν έφτασε ποτέ στο 1-0. Ο Πασκουάλ την Πέμπτη θα μπει λογικά πιο διαβασμένος (καθώς χθες αν και η ομάδα του νίκησε αυτός μάλλον ηττήθηκε από τις ικανότητες του Ομπράντοβιτς), ο Παναθηναϊκός δύσκολα θα επαναλάβει τέτοια ποσοστά και γενικά η ευκαιρία για το break χάθηκε από χθες. Η αισιόδοξη πλευρά όμως μιλάει για μια δουλειά που η ελληνική ομάδα άφησε στη μέση και για μια πιθανη επανάληψη του ντέρμπι που προς αποκατάσταση και της αλήθειας (λόγω των "γκρι") μπορεί να γείρει υπέρ των πρασίνων. Ναι, πολύ ουτοπικό.
Όπως δείχνουν τα μέχρι στιγμής δεδομένα η Βαρκελώνη δεν χωράει και τους δύο Έλληνες εκπροσώπους με τον Ολυμπιακό να έχει σαφή υπεροχή και πολλές παραπάνω πιθανότητες από τον Παναθηναϊκό που στάθηκε άτυχος και βρήκε απέναντι του την Μπάρτσα - αλλά έχει όλη την ευθύνη ο ίδιος καθώς τώρα πληρώνει... τη στραπάτσα με τη Λιέτουβος στο ΟΑΚΑ. Ευχή όλων να φτάσουν και οι δύο στη... Γη της Επαγγελίας που φέτος είναι η όμορφη ισπανική πόλη και επιτέλους να βρεθεί ο ένας από τους δύο που θα νικήσει επιτέλους την Μπαρτσελόνα που τα τελευταία χρόνια μας έχει και λίγο πελάτες.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Κάνε το σχόλιο σου.