16 Μαρτίου και μπάσκετ

Ρίχνοντας μια ματιά στα γεγονότα που σημάδεψαν την μπασκετική ιστορία σαν σήμερα μπορείς να ανακαλύψεις αρκετά πράγματα τόσο θετικά όσο και αρνητικά για μεγάλους συλλόγους του ελληνικού μπάσκετ, αλλά σίγουρα όλα έχουν μείνει αξέχαστα για διαφορετικούς λόγους το καθένα.

Ας ξεκινήσουμε από τα μεγαλύτερα εξ' αυτών που ήταν οι μεγάλες ευρωπαϊκές επιτυχίες του Άρη και του ΠΑΟΚ το 1993 και το 1994 αντίστοιχα - κάπου προς το τέλος της αυτοκρατορίας τους. Οι κίτρινοι σε έναν αλήστου μνήμης τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου (Κυπελλούχων αν θέλετε) νίκησαν στο Τορίνο με 50-48 την Εφές Πίλσεν, ένα σκορ που αποτελεί...
 ρεκόρ στη διοργάνωση από το ξεκίνημα της μέχρι και τα τελευταία χρόνια που ονομαζόταν Σαπόρτα καθώς αθροιστικά ήταν ο μικρότερος επιθετικός απολογισμός δύο φιναλίστ (ούτε 100 πόντοι συνολικά!). Δυστυχώς είχαμε και ρεκόρ επεισοδίων αμέσως μετά τη λήξη του παιχνιδιού με πανζουρλισμό και συμπλοκές ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους οπαδούς. Γεγονός που άφησε τον Άρη για 2 χρόνια έξω από κάθε διοργάνωση της FIBA.



Στην αντίπερα όχθη ο δικέφαλος του Βορρά (μετά την αλλαγή σκυτάλης στον πάγκο από Ίβκοβιτς σε Μαρκόπουλο) κατατρόπωσε την Στεφανέλ Τεργέστης σε διπλά παιχνίδια νικώντας με διαφορά 9 πόντων και στα δύο (75-66 εντός και 100-91 εκτός) κατακτώντας το πρώτο Κύπελλο Κόρατς για ελληνική ομάδα. Σημαντικό στοιχείο αποτελεί και το ότι ο Σούλης Μαρκόπουλος αναδείχθηκε μέσω του τροπαίου αυτού ως ο πρώτος Έλληνας προπονητής που κατακτά Ευρωπαϊκό τίτλο. Οι διακρίσεις βέβαια 17 χρόνια μετά (στην τρίτη του πλέον θητεία στον ΠΑΟΚ) δεν σταματούν καθώς πρόσφατα ξεπέρασε τα 500 παιχνίδα σε Α΄ Εθνική και Α1 και είναι πλέον ο κόουτς με τα περισσότερα ματς με τον Β. Αλεξανδρή να ακολουθεί.

Σαν σήμερα όμως είχαμε και δύο ακόμα αξιοπερίεργα ρεκόρ που επίσης παρουσιάζουν ομοιότητες μεταξύ τους.

Το πρώτο αφορά τον αγώνα μεταξύ Σπόρτιγκ και Άρη το 2000 με την ομάδα των Πατησίων να αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα και να αναγκάζεται να βγάζει ένα ολόκληρο σαραντάλεπτο με την αρχική του πεντάδα (Αλέξη Παπαδάτο, Δημήτρη Ποδαρά, Αργύρη Πιάρα, Γιώργο Μποσγανά και Χρήστο Χριστοδούλου). Μάλιστα με τους πέντε παίκτες ανελλιπώς μέσα στο παρκέ το Σπόρτιγκ λίγο έλειψαν να πάρει εκείνο το παιχνίδι εάν ο από μηχανής θεός Γιώργος Σιγάλας δεν έκανε ένα φόλοου στο τέλος του ματς που έκανε το σκορ 73-75 (το τελικό σκορ ήταν 73-76). Ένας εκ των μαχητών του Σπόρτιγκ σε εκείνο το ματς ακριβώς 11 χρόνια πριν θυμάται:
"Το μόνο που θυμάμαι από το συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν ότι... χάσαμε με ένα φόλοου του Σιγάλα στο τέλος! Τραγικό αλλά... λογικό αν αναλογιστείς ότι έπαιζα τεσσάρι! Πέρα από το ότι βγάλαμε μια πεντάδα όλο το ματς, θυμάμαι ότι για σαράντα λεπτά παίξαμε ζώνη και μάλιστα... κολοκοτρωνείκη! Καρέκλες, για να μην κάνουμε φάουλ... Ήταν μια χρονια τραγωδία. Με πολλά προβλήματα, οικονομικά και αγωνιστικά, που κορυφώθηκαν με αυτό το φαινόμενο... Η αλήθεια ωστόσο είναι ότι όσο παιζόταν το παιχνίδι, δεν σκεφτόμασταν τίποτα άλλο εκτός από το να νικήσουμε... Μόνο αυτό"
(Πηγή http://www.basketnet.gr/)

Το έτερο περίεργο περιστατικό συναντάται στην ίδια ημερομηνία το 1995 στα προημιτελικά της Ευρωλίγκας και στο 3ο ματς μεταξύ Ολυμπιακού και ΤΣΣΚΑ Μόσχας στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας όπου θα κρίνονταν η συμμετοχή στο final 4. Εκεί που η ομάδα του Ξανθού βρήκε μπροστά της τους αποδεκατισμένους Ρώσους να έχουν μόλις μια πεντάδα διαθέσιμη και άδειο πάγκο λόγω δηλητηρίασης των υπολοίπων παικτών - δεν με ενδιαφέρουν οι θεωρίες συνωμοσίας καθώς ουδεμία βάση έχουν και είναι άκρως προσβλητική τόσο για την ιστορία της ελληνικής ομάδας όσο και για τον τότε προπονητή της. Μάλιστα η ΤΣΣΚΑ ολοκλήρωσε το ματς με 3 παίκτες αφού στη διάρκεια του ματς αρχικά αποβλήθηκε με 5 φάουλ ο Κουρασόφ και στη συνέχεια βγήκε νοκ-άουτ λόγω τραυματισμού ο Σπιριντόνοφ. Η νίκη ήταν δεδομένη. Όταν ο Ολυμπιακός πήρε και μια διαφορά 20 πόντων (μη αναστρέψιμη) τότε μόνο ο Ιωαννίδης έβγαλε σταδιακά δύο παίκτες ώστε να γίνει ένα ματς επί ίσοις όροις. Δείτε τα τελευταία λεπτά του αγώνα παρακάτω.