Το ισπανικό μεγαλείο και το ελληνικό... δράμα

Είδα σήμερα την διαφημιστική καμπάνια για το μεγάλο final 8 του Κυπέλλου Ισπανίας και πραγματικά απόρησα όχι για το υψηλότατο μπασκετικό επίπεδο των Ισπανών που διατηρούν το καλύτερο πρωτάθλημα στην Ευρώπη - και πιθανότατα ένα από τα καλύτερα στον πλανήτη - αλλά με το πόσο πίσω βρίσκεται η Ελλάδα σε οργάνωση και διαφήμιση του αθλήματος κυρίως της Α1 και του θεσμού του Κυπέλλου - στον οποίο η ΕΟΚ έχει τα τελευταία χρόνια την παγκόσμια πρωτοτυπία να γίνονται ματς ανάμεσα σε πάνω από 60 ομάδες για να είναι κάθε χρόνο στον τελικό οι γνωστοί δύο και οι "γνωστοί άγνωστοι" οπαδοί τους πολλοί από τους οποίους θα δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν το μπάσκετ από το χάντμπολ...

Ενώ στην Ισπανία το επίπεδο είναι στο ταβάνι από άποψη ομάδων, παικτών, μπασκετικού κόσμου, ατμόσφαιρας στα γήπεδα, ανταγωνιστικότητας, οργάνωσης και (όπως θα συμπεράνατε και από την εικόνα) διαφήμισης του αθλήματος και των μεγάλων διοργανώσεων - όπως το Κύπελλο - στην Ελλάδα ο Βασιλακόπουλος τρέχει να προλάβει τις ομάδες της Βουλγαρίας, της Κύπρου και του Κατάρ για να ικανοποιήσει το πείσμα του και να φτιάξει τη λίγκα που "είναι μονόδρομος" για την εξέλιξη του μπάσκετ όπως αυτός και λοιπά φερέφωνα του διαλαλούν όπου σταθούν κι όπου βρεθούν. Κι από την άλλη η Α1 να παρακμάζει με ομάδες σε οικονομικό μαρασμό, λίγο κόσμο στα γήπεδα (και όταν κάνει τον κόπο να έρθει το ματς με μαθηματική ακρίβεια οδηγείται σε κρούσματα βίας μέχρι και οριστική διακοπή του), μηδαμινή ανταγωνιστικότητα με δύο ταχύτητες και ουδεμία οργανωτική ικανότητα από τον ΕΣΑΚΕ που ίσως να έχει ακούσει και λίγα μέχρι στιγμής για την κατάσταση. Μην μιλήσουμε για Α2 όπου θέματα επιχορηγήσεων, ασφαλιστικά και λοιπά προβλήματα των ομάδων της κατηγορίας είναι μάλλον ασήμαντο θέμα για τον μεγάλοπατερούλη του ελληνικού μπάσκετ και παραμένουν άλυτα.

Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό (ξαναγυρνάμε στην Ισπανία) ότι στη χώρα με το καλύτερο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Ευρώπης το μπάσκετ όχι απλά δεν μένει πίσω, αλλά προοδεύει και εξελίσσεται προσφέροντας συναρπαστικά ματς και μαζεύοντας κόσμο, χορηγούς, χρήματα χωρίς να παραμερίζεται σε σχέση με το λαοφιλέστερο άθλημα. Αντίθετα στην Ελλάδα ο κόσμος είναι αποκλειστικά στραμμένος στο ποδόσφαιρο και μάλιστα σε ένα χαμηλής (με επιείκια) ποιότητας πρωτάθλημα. Ίσως στη χώρα μας το μπάσκετ να μην μπορέσει να ξεπεράσει το ποδόσφαιρο - και όχι μόνο εδώ - αλλά το σίγουρο είναι ότι εάν το εθνικό μας σπορ παραμένει τόσο πίσω σε προβολή και περιορίζεται στις τελευταίες 2-3 σελίδες των αθλητικών εφημερίδων και σε ολιγόλεπτες αναφορές των media δεν θα υπάρξει βελτίωση. Δυστυχώς ο ΟΠΑΠ αποφασίζει και είναι λογικό όταν τα πολλά λεφτά του κόσμου να παίζονται στο στοίχημα σε ποδοσφαιρικά ματς το μπάσκετ να παίρνει ψίχουλα από το μεγαλύτερο του χρηματοδότη.

Βέβαια, εκτός του Βασιλακόπουλου (ΕΟΚ) και του Οικονομίδη (ΕΣΑΚΕ) φταίνε και τα μεγάλα κεφάλια των φετινών μας εκπροσώπων στην Ευρωλίγκα για την άσχημη κατάσταση του ελληνικού μπάσκετ και πιο συγκεκριμένα της μεγάλης κατηγορίας. Αγγελόπουλοι και Γιαννακόπουλοι δεν έχουν προβεί σε κινήσεις ή σοβαρές προτάσεις βελτίωσης του πρωταθλήματος αν και είναι οι στυλοβάτες της Α1, ενός πρωταθλήματος που μοιάζει να στηρίζεται αποκλειστικά από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Χωρίς αυτούς μάλλον μοιάζει με χάρτινο πύργο που θα οδηγηθεί στην κατάρρευση.

Κλείνοντας, πέραν όλων των αρνητικών που μας κάνουν να βλέπουμε την πλάτη των Ισπανών σε όλα τα μπασκετικά θέματα η πραγματικά μόνη διέξοδος για το άθλημα να προοδεύσει δεν είναι τα υπερεθνικά πρωταθλημάτα που το πιθανότατο θα το βλάψουν και αν δεν το κρατήσουν στάσιμο μάλλον θα το ρίξουν ακόμα πιο χαμηλά, αλλά οι φρέσκες ιδέες, οι ρεαλιστικές προτάσεις, οι υγιείς ομάδες και τα γεμάτα γήπεδα από κόσμο που αγαπά το μπάσκετ. Μόνο έτσι.