Ο Ολυμπιακός είχε... Ντούντα!

Ο Παναθηναϊκός είχε τη φόρμα, την έδρα, τη παράδοση, τον "κορμό", τα κλαδιά, τα φύλλα... Ο Ολυμπιακός όμως είχε τον Ντούντα. Αυτό ως πρώτο σχόλιο για το χθεσινό ντέρμπυ. Το τελευταίο επιχείρημα νομίζω είναι ικανό να ανατρέψει όλα τα υπόλοιπα υπέρ του Παναθηναϊκου.

Ο αγώνας σε αντίθεση με πέρυσι δεν είχε...
 το φαντεζύ στοιχείο, υπολειπόταν αρκετά σε θέαμα και τελικώς σε καλάθια, αλλά ήταν μεγάλο ντέρμπι. Μπορεί να μην κρίθηκε στις μεγάλες ατομικές ενέργειες, τα καρφώματα του Τσίλντρες και του Πέκοβιτς, τις "τρέλες" του Τεόντοσιτς και τα λοιπά ρεσιτάλ μπασκετικής επίδειξης από τις δύο πλευρές ήταν όμως ένα πραγματικό σεμινάριο προπονητικής (όπως χαρακτηριστικά ανέφερε και ο σπίκερ της αναμέτρησης) και από τους δύο κορυφαίους προπονητές. Δυνατές μονομαχίες, μεγάλες μάχες για τα ριμπάουντ και χαμηλό σκορ αποτέλεσμα της κρισιμότητας του ματς και της καλής άμυνας τα κύρια στοιχεία.

Ο Ολυμπιακός μετά από 4 χρόνια όταν επί Γκέρσον είχε νικήσει στο ΟΑΚΑ χωρίς ωστόσο να πάρει το πλεονέκτημα έδρας σπάει τελικά το "φρούρειο" του ΠΑΟ. Με την καλύτερη δυνατή επιλογή προπονητή οι Αγγελόπουλοι φέτος έβαλαν τον δάσκαλο να τα βάλει με το μαθητή και με το χθεσινό ματς σαν πρώτη γεύση τους βγήκε. Γιατί μόνο ο Ίβκοβιτς που ξέρει τον Ζοτς περισσότερο από τον καθένα, που είναι "μανούλα" στο να ετοιμάζει τους παίκτες του για τα μεγάλα ματς, αλλά και στα επικοινωνιακά τρικ πριν αυτό (όπως η δήλωση του περί "εύκολου" αγώνα) θα μπορούσε να το κάνει. Ακόμα, ας μην ξεχνάμε ότι η νίκη αυτή είχε ήδη προετοιμαστεί από την τελευταία τους συνάντηση στο ΟΑΚΑ στον τρίτο περσινό τελικό όπου λίγο από τα λάθη, λίγο από τη διαιτησία ο Ολυμπιακός έχασε ένα δικό του παιχνίδι.

Η χθεσινή νίκη του Ντούσαν Ίβκοβιτς επί του κουμπάρου του, επιστήθιου φίλου του, πρώην συνεργάτη του κτλ. ήταν απλά το μεταξύ τους 1-0 για φέτος σε μια σειρά αγώνων μέχρι το τέλος της σεζόν. Το πρωτάθλημα έχει δρόμο και όπως πάνε τα πράγματα δύσκολα θα γκελάρουν μέχρι την επόμενη συνάντηση τους στο ΣΕΦ, αν και μεσολαβούν επικίνδυνα ματς μέχρι το επόμενο ραντεβού στο Φάληρο που δεν μπορώ να πω με απόλυτη σιγουριά ότι θα τα "καθαρίσουν". Χθες έγινε ένα βήμα και μόνο αυτό για την κατάκτηση της πρωτιάς στην regular season από τους Πειραιώτες.

Πριν κλείσω θα αναφερθώ και στους παίκτες ξεκινόντας από το Σπανούλη φυσικά που όσο να' ναι επηρεάστηκε όχι τόσο όμως όσο στο να ξεχάσει να μοιράζει ασσίστ και να βοηθήσει την ομάδα του. Οι ψηλοί του Ολυμπιακού ύπήρξαν χθες το κλειδί της νίκης όταν στον Παναθηναϊκό έπαιζαν κατά συνθήκη πεντάρια Μπατίστ και Τσαρτσαρής και ο χαρισματικός μεν, άπειρος δε Βουγιούκας. Έτσι ο Μπουρούσης και ο Νεστέροβιτς ικανοποίησαν με τον τελευταίο παρά τα γεράματα να έχει άριστη επαφή με το καλάθι. Οι περισσότεροι από τους παίκτες του Παναθηναϊκού δεν έδειξαν κάτι το ιδιαίτερο με μόνον να ξεχωρίζει κάπως τον Σάτο, έναν παίκτη κλάσης, άριστη επιλογή για την ομάδα. Τέλος, ο Παπαλουκάς έβαλε τα κρίσιμα καλάθια στο τέλος, στο φυσικό ρόλο του δηλαδή, αυτόν του ηγέτη της ομάδας, του παίκτη για τις στιγμές που η μπάλα καίει και ο Έρτσεγκ ήταν ευχάριστη έκπληξη για πολλοστή φορά φέτος δηλώνοντας παρόν και κερδίζοντας πόντους έναντι του απόντα Νίλσεν.

Θέλω να κλείσω με την παρακάτω φωτογραφία με την ευχή η φωτοβολίδα που έπεσε πάνω στον Παπαλουκά να είναι το τελευταίο δείγμα χουλιγκανισμού στο μπάσκετ.